Het is het begin, niet het einde

Eerlijk gezegd, ik had nooit gedacht dat ik deze blog zou kunnen schrijven. Maar kijk het is nu toch zover.

Mijn motto om “nooit op te geven” heeft me gebracht waar ik nu sta. Ongeacht hoe je er nu naar kijkt.

Het ganse roots gebeuren is een enorme roller coaster aan emoties.

Terwijl ik anders best wel gemakkelijk de dingen kan relativeren, is dit toch een heel ander verhaal.

Eens je in die stroom zit van zo’n zoektocht naar je roots. Nu ja, eigenlijk weet je niet naar wat je op zoek bent of wat je

gaat vinden en iedereen vult die vraag op zijn of haar manier in. Maar eens die trein vertrokken is, dan is het niet

altijd eenvoudig om daar evenwichtig mee te blijven omgaan. Die emoties, het grijpt je naar de keel.

Je wordt er helemaal door ingenomen en voor je het weet word je er helemaal in meegesleept.

En het enige wat je kan doen is er op vertrouwen dat het allemaal goed komt, ooit.

De start van mijn zoektocht

Terwijl mijn adoptieouders dachten dat ik afkomstig was uit de sloppenwijken van Kolkata en een vondeling was,

blijkt “mijn verhaal” toch helemaal anders te liggen. 

Ondertussen organiseer ik nu al 5 jaar rootsreizen naar India en heb ik heel wat geadopteerden op de reis van hun

leven begeleid. Logisch dat door dagelijks bezig te zijn met deze bijzondere emotionele reizen, mijn werk mij ook heeft

geïnspireerd om aan de slag te gaan en om nu eindelijk eens dat laatste deel van mijn eigen rootsreis te gaan maken.

Toen ik een jaar of 16 was ben ik wat gaan grasduinen in mijn adoptiepapieren. Ok, op mijn identiteitskaart staat

uiteraard mijn vermeende geboorteplaats aangeduid. Maar het verzamelen van informatie was toen nog een heel stuk

moeilijker dan nu. Ik had niet eens internet thuis, laat staan dat ik zou kunnen mijn geboortestad zou kunnen

opzoeken. Maar in die tijd waren atlassen wél nog populair en heb ik mij dus een zeer gedetailleerde atlas van India

gekocht, zodat ik mijn geboortestad kon opzoeken. Echter bleken er meerdere steden in India te zijn die dezelfde

naam hadden, dus was ik er nog niet volledig uit. Maar na navraag gedaan te hebben bij de adoptievereniging bleek

dat ik afkomstig was uit de deelstaat Madhya Pradesh (de stad die vermeld staat als mijn geboorteplaats, ligt nu in de

deelstaat Chhattisgarh).

2005, het bezoek aan Shishu Bhavan in Kolkata

Het was pas in 2005, mijn 3de reis naar India dat ik klaar was voor een “rootszoektocht”.

Als ik er nu zo op terugkijk dan merk dat de verschillende plaatsen waar ik geweest ben in het kader van mijn

zoektocht ook verschillende emoties hebben teweeg gebracht.

Zo heb ik het eerste bezoek in Kolkata ervaren als vooral pijnlijk en het heeft me veel verdriet gebracht.

Eigenlijk kan je niet écht voorbereid zijn op wat je te horen krijgt. Maar toen ik hoorde dat mijn échte ouders

overleden waren, ja toen leek het alsof de tijd bleef stilstaan. 

Nu uit de gegevens bleek dat ik geen vondeling was. Ik ben daar buiten gestapt met gemengde gevoelens.

Ik kwam wel uit een gezin, was niet zomaar achter gelaten op straat.

Had ik dit geweten in mijn jeugd, zou het een verschil gemaakt hebben? Zonder twijfel.

Vreemd gevoel ook. Want ook al kreeg ik nu pas die informatie. Toen mensen mij vroeger vroegen hoe ik in België

terecht was gekomen vertelde ik iedereen dat mijn échte ouders overleden waren en ik daarom geadopteerd ben.

Dat klonk voor mijn gevoel minder pijnlijk dan niet gewenst te zijn.

Ik zat er samen met mijn man, in een stoffig kantoortje. Ik herinner het me nog alsof het gisteren was en ondertussen

is het toch bijna 15 jaar geleden. Het A4-tje, een standaard formulier, bevatte best wel wat informatie. Exacte datums.

Dat mijn moeder mij mijn naam had gegeven. Wanneer ik was aangekomen in Kolkata en daaruit beek dan weer,

dat ik slechts een 3-tal maanden in Kolkata gewoond heb. En bijna een jaar in het weeshuis van Raigarh heb gewoond.

De informatie en de data die op mijn papieren staan zijn best wel gedetailleerd waardoor we vermoeden dat de

informatie wel klopt. Dus als mijn ouders overleden zijn, heeft een zoektocht dan nog wel nut? Welke informatie zou

er nog te vinden zijn? Maar ook is het wel waar? Het waren vragen die door mijn hoofd bleven spoken. 

Ik denk dat de rest van het gesprek gewoon aan mij is voorbijgegaan. Alleen die ene zin, had zo’n impact gehad.

Wat moest ik hier nu mee. Er was geen hoop meer, geen kans meer om mijn échte ouders ooit te vinden.

We bezochten het weeshuis aan het begin van onze reis. De rest van de reis werd ik gewoon geleefd.

Het was één van de weinige keren dat ik blij was terug in België te zijn na een India reis.

Nu overkomt me dat gelukkig niet meer.

 

Hoe je roots voor altijd verbonden met je zijn

In het jaar 2000 ging ik voor mijn werk op reis naar Kerala. Het was mijn tweede India reis. Na mijn eerste reis was ik

al fan van India. Maar deze reis was compleet anders. Ik kon het niet benoemen, maar Kerala, gaf me écht een

bijzonder gevoel. Ik dacht dat het te maken had met het feit dat het er zo anders is dan de rest van India. Ik werd er

gewoon happy van maar stond er verder niet bij stil. Het is pas sinds ik gestart ben met mijn eigen reiskantoor en ik

heel frequent naar India reis dat dezelfde vraag ook steeds weer terug kwam. Heel wat Indiërs verhuizen omwille van

diverse redenen: werk, familie, enz. Dus elke keer wanneer ik naar India reisde kreeg ik regelmatig de vraag

vanwaar in India ik afkomstig ben en natuurlijk wilden ze ook graag weten of je met je familie verhuisd bent naar het

Westen enzo. En telkens antwoordde ik, volgens mijn papieren ben ik afkomstig uit Raigarh. Terwijl menig Indiër

bedenkelijk naar mij keek en me zei dat ik er toch wel heel typisch uitzie als iemand uit het zuiden van India en of ik

dus wel zeker ben dat ik niet uit het zuiden van India kom. Je zou het kunnen vergelijken wanneer  iemand uit Zuid-

Europa zegt dat hij afkomstig is uit het noorden van Europa. India is een continent op zich, niet moeilijk dat er

zo’n groot verschil is qua uiterlijk tussen mensen uit de verschillende regio’s. En neen, natuurlijk ben ik niet zeker of

wat op mijn papieren staat correct is. En ik besef maar al te goed dat je ergens toch graag bevestiging wil, het

liefst op papier. Als je iets zwart op wit staan heb mag je zeker zijn dat het juist is, maar is dat wel zo? Ik kan maar

afgaan op wat er op mijn papieren staat. Is dat correct? Geen idee. Dus alweer twijfel. En toen, reisde ik vorig jaar naar Kerala, ook voor mijn werk. Ik ben toen met een heel ander gevoel vertrokken dan bij mijn vorige reizen. En ja, ik

kan het niet anders beschrijven maar het voelde als thuiskomen. Ik heb de voorbije jaren zo veel naar India gereisd

maar nergens heb ik zo’n connectie gevoeld met mijn geboorteland als daar, mij zo thuis gevoeld. Maar daar, die reis

dat, was magisch! Er kwam een stortvloed aan vragen. Of ik zeker ben dat ik niet van Kerala ben? En die vraag kwam

niet 1 keer maar écht wel 100-den keren. Zijn al die mensen dan zo verkeerd in hun idee? Tijd om ernstig te twijfelen

aan wat er in mijn papieren staat. Toen ik thuis ben gekomen, ben ik beginnen surfen op het internet. Afstanden

bereken. Maar écht veel wijzer werd ik er niet van. De enige bedenking die ik mij stelde was: is het wel realistisch dat

ik op zo’n jonge leeftijd zo’n grote afstand al had afgelegd? Het was me wel duidelijk dat het reizen al van jongs af aan

in mijn bloed zit! Door mijn werk met geadopteerden, komt dit ook vaak terug in onze gesprekken. Dat gevoel van

thuiskomen. Dus ik ben zeker niet de eerste en enige die dit zo ervaart. En jammer genoeg komt ons gevoel met waar

we ons thuis voelen niet altijd overeen, met zoals je zou verwachten, wat er vermeld staat in onze papieren.

Tijd voor het laatste deel van mijn rootsreis

De vele vragen, het twijfelen. Ondertussen hadden de vele vragen mij aan het denken gezet. Ik werd er ook gewoon voortdurend mee geconfronteerd. Dat alles samen heeft er mij uiteindelijk toe aangezet om onze reisplannen volledig

om te gooien én eindelijk werk te maken van dat laatste deel van mijn rootsreis. Ik ben super blij én hen ongelofelijk

dankbaar voor dat mijn gezin mij daarin gevolgd is. De reden waarom ik zo lang gewacht heb om het weeshuis in

Raigarh te gaan bezoeken was onder meer omdat het toch wel een onderneming was om er te geraken. Eerst een

binnenlandse vlucht nemen en dan nog eens 5 uur in de auto zitten en uiteraard hetzelfde traject nog eens af te leggen

om terug te keren. Maar anderzijds, stel je voor dat het weeshuis zou sluiten? Dan zou ik misschien nooit meer de

kans krijgen om het te te gaan bezoeken. Dus ik volgde mijn gevoel mijn intuïtie en we gingen er voor!

De laatste weken voor het vertrek begon ik toch wel wat zenuwachtig te worden om mijn eigen rootsreis aan te

vangen. Terwijl ik anders helemaal niet zenuwachtig ben om op reis te vertrekken. Maar deze keer was het écht wel

anders. Voor de rest had ik écht een positief gevoel over de reis.

De reis van mijn leven, een bijzondere levenservaring

We vertrokken richting Delhi om er een tussenstop te maken alvorens onze reis verder te zetten naar Raigarh. Terwijl

we in Delhi waren maakten we van de gelegenheid gebruik om wat vrienden te gaan opzoeken. Een bijzonder fijne

ervaring. En toen was het eindelijk zover. We namen het vliegtuig richting Raipur. Ik had verwacht dat ik best wel

emotioneel ging zijn. Maar eigenlijk was ik vooral blij, opgelucht dat het eindelijk zover was en bovenal ontzettend

nieuwsgierig. Zou ik nu écht een Malayalee zijn of niet? De reis verliep vlot en ook de rit van de luchthaven van Raipur

naar Raigarh was een belevenis. Onze chauffeur sprak zeer weinig Engels wat het communiceren een uitdaging

maakte. Ok, ik kan wel wat Hindi maar dat is toch vrij beperkt. Onderweg zijn we gestopt in een wegrestaurant. Daar

waren ze duidelijk geen toeristen gewoon. Met een menukaart enkel in het Hindi was het toch wat behelpen. Het

avontuur was begonnen. Toen ik in Raigarh arriveerde, voelde ik écht wel meteen die connectie, één die ik nooit

gevoeld had toen ik in Kolkata kwam. Het voelde vreemd aan en toch weer herkenbaar en vertrouwd, voor mij was het

meteen duidelijk. Hier heb ik ooit gewoond. Maar het voelde niet als thuiskomen, zoals ik heb als ik naar Kerala ga.

Eenmaal aangekomen in ons hotel was het personeel er ontzettend lief en behulpzaam en natuurlijk waren ze

nieuwsgierig naar ons verhaal. Met de weinige woorden Engels die zij begrepen en de woorden Hindi die wij konden

spreken lukte het ons toch om te communiceren. Ze vonden het bijzonder dat we speciaal naar hier gereisd waren om

mijn roots te gaan opzoeken.

Bezoek aan Shishu Bhavan in Raigarh

De zondag hadden we een dag om wat tot rust te komen en op maandag gingen we het weeshuis bezoeken. Ook al

hadden we het adres, Raigarh is best een uitgestrekte stad, maar nu ook weer geen metropool. Bleken we aan een kerk

(later bleek de verkeerde kerk te staan) te staan in plaats van aan het weeshuis. Wat over en weer bellen met mijn

team in India, wat opzoekwerk via google maps (met dank aan de goede internet connectie in India) en wat

hulp van vriendelijke Indiërs die ons de weg toonden stonden we amper 15 minuten later aan het juiste adres.

En dan eindelijk was het zover! Ik kon niet wachten om de poort open te duwen en binnen gaan, zo ongeduldig was ik.

Eenmaal we de poort binnen wandelden kwamen we binnen op een ruim domein. Het lag er netjes bij en wordt

duidelijk goed onderhouden. Over het ganse domein liggen verschillende gebouwen verspreid.

Al snel werden we vriendelijk ontvangen door de zusters. Die maar al te benieuwd waren naar ons verhaal. Binnen de

kortste werden alle andere aanwezige zusters er bijgehaald. En mocht ik mijn verhaal doen terwijl we cake en thee

geserveerd kregen. Momenteel vangen ze kinderen op in het weeshuis, die afkomstig zijn uit arme gezinnen, maar

gezien het Kerstvakantie was, waren zowat alle kinderen naar huis vertrokken om die vakantie door te brengen met

hun familie. Uiteindelijk heb ik wel de kans gekregen om vragen te stellen aan de zusters. Hoe het er vroeger aan toe

ging. En uiteraard was ik nieuwsgierig om te weten te komen of ik nu van Raigarh was of mijn roots ergens anders

liggen. De zusters waren unaniem. Je bent 200% zeker niet van Raigarh. Een van de zusters uit het weeshuis heeft

jarenlang in Kerala gewoond en vond ook al dat ik er uitzag als iemand uit Kerala.

Toen het tijd was voor de lunch, vroeg de zuster of ik samen met haar wilde koken. Wat een verrassing, ja natuurlijk

wilde ik dat graag. Eens de curry klaar was, was het tijd voor de zusters om te gaan bidden.

Kurt en ik gingen op verkenning op het domein en nadat we wat rondgewandeld hadden gingen we onder de grote

boom zitten, terwijl we onze blik lieten glijden over het domein hadden en we daar gewoon naast elkaar zaten, was er

één gebouw die mij ongelofelijk aantrok. Geen idee waarom dat was. Maar er was iets waardoor ik er bleef naar kijken.

Het plein lag er verlaten bij, op een paar personeelsleden na. Wat later vroeg ik aan de zuster wat dat

gebouw vroeger geweest was. En toen vertelde ze me dat dit de Shishu Bhavan was, de plaats waar de kinderen

vroeger sliepen. Na de lunch en de photoshoot op vraag van de zusters was het tijd om afscheid te nemen.  

Dit bezoek was zoveel meer dan waar ik op gehoopt had. Het heeft me een ongelofelijk gevoel van rust gebracht. Dit

was het moment, waar ik zo lang op gewacht heb. Het is moeilijk in woorden te omschrijven hoe je zoiets ervaart.

Weten dat ik daar op die plaats exact 40 jaar geleden was. Ik ben er met een tevreden gevoel vertrokken.

Op Kerstdag ging onze reis verder richting Kerala

Omdat we na het bezoek aan het weeshuis nog wat wilden gaan uitrusten aan het strand hadden we al op voorhand

besloten om het roots gedeelte te koppelen aan ons verblijf in Kerala. Aangezien ik er toch al vrij zeker van was dat

mijn roots mij verbinden met Kerala, wilde ik mijn gezin ook kennis laten maken met deze prachtige deelstaat.

En ja éénmaal daar aangekomen. Ik wist het meteen, ik ben thuis, eindelijk. Genieten. De fijne complimenten die ik

gekregen heb over mijn roots, geen twijfel meer, alleen maar extra bevestigingen van waar mijn roots nu écht liggen.

Dat ik een Malayalee ben. Ik vind het nog altijd bijzonder dat mensen dat zo kunnen zien aan je uiterlijk. Maar het is

de bevestiging van het gevoel dat ik had en 20 jaar geleden én toen niet kon benoemen. Ik ben tevreden

dat ik mijn intuïtie durfde te volgen. Het antwoord op de vraag waar ik naar op zoek was, lag al zo lang binnen

handbereik.  Voor mij is hiermee mijn zoektocht afgerond. Mijn wens om te weten van waar in India ik afkomstig ben

is uitgekomen. En ook al weet ik mijn exacte geboorteplaats niet of hoe of waarom ik in Raigarh ben beland.

Ik kan het accepteren.

Weten dat ik kan teruggaan naar de regio waar ik me écht thuis voel in India is voor mij voldoende én is van

onschatbare waarde. Komt er ooit nog meer informatie op mijn pad dan zal mij dat blij maken. En, ik zie het voor

mezelf niet als een nieuw begin.

Ik vond het bijzonder mooi om te zien dat ook voor mijn gezin hun eerste ervaring met Kerala, aanvoelde als

thuiskomen, terwijl zij ook al een aantal keren naar India gereisd zijn. 

Het was een unieke en buitengewone reis. Op zovele manieren. We hebben vooral heel veel gastvrijheid ervaren,

vriendelijke en begripvolle mensen ontmoet. Die onze zoektocht en bijzondere reis doorheen India een warm hart

toedragen. Die ten volle begrijpen dat op zoek gaan naar je roots zo essentieel is. 

Uiteindelijk is mijn zoektocht in 2005 gestart in de sloppenwijk van Kolkata en heeft deze mij gebracht naar het prachtige mooie en groene Kerala. Het is zonder twijfel de mooiste reis die ik ooit gemaakt heb naar India. Ik zou deze

reis met niemand anders willen maken dan met mijn gezin. We hebben het elk van ons op onze eigen manier beleefd.

En het was bovenal heel intens maar voor mij heeft het ons als gezin nog hechter gemaakt dan we al zijn.

Maar daarnaast heeft die reis mij het ontbrekende stukje uit mijn levenspuzzel gebracht. Ik ben ontzettend blij dat

ik nooit heb opgegeven. Het was voor mij en mijn gezin een fantastische manier om het voorbije decennium af te

sluiten én de ideale manier om een nieuw hoofdstuk in ons leven te starten.

Subhadra

Als jezelf je rootsreis wil ondernemen heb je natuurlijkeen visum nodig om naar India te reizen.

Dit kan je hier zelf elektronisch aanvragen: Visum